Son full-length albüm “Over The Under”ın üzerinden 19 sene; yayınlanan son EP “Down IV – Part II”nun üzerinden ise 12 sene geçti. Aradan geçen sürede DOWN’u oluşturan All-Star karmasının her birinin hayatında ve kariyerlerinde pek çok değişti.
Philip H. Anselmo, The Illegals ile olan solo kariyerini sürdürürken; Scour, En Minor, Bill + Phil gibi yeni projeleri hayata geçirdi. Hatta bunlarla yetinmeyerek Superjoint Ritual ve Pantera’yı tekrar canlandırdı.
Kirk “RIFF LORD” Windstein, Türkiye’yi geçtim, Avrupa’da dahi görece küçük bir kitleye hitap eden CROWBAR ile eşine az rastlanır türden bir yükseliş yaşadı. Bunu çoktan hak etmişlerdi. Bu arada CROWBAR ile üç; solo olarak iki albüm yayınladı. Geçtiğimiz sene ise bir diğer yıldızlar karması olan SUN DONT SHINE ile yaptıkları işleri yayınlamaya başladı.
Pepper Keanen, C.O.C ile iki albüm yayınladı. Jimmy Bower, EYEHATEGOD’ı daha büyük sahnelere taşıdı. Patrick “Pat” Bruders ise Saint Vitus ve CROWBAR ile kariyerini sürdürdü. Bu kadar uzun sürede gelişen bu kadar büyük değişikliklerin böyle bir “supergroup” için bile bir tür psikolojik baskı oluşturması gayet olası; büyük beklentiler, altından kalkılamayacak büyük yüklere dönebilir.
Doğrudan, malum sorunun cevabına gelelim: Hayır, DOWN için bunların hiç biri geçerli değil. O kadar ki, bu dönüş pek çokları için “NOLA”dan bu yana çıkılan en yüksek zirve bile olabilir.
“Volume V”, grubun bugüne kadar yaptığı her şeye ve üstüne daha olgun bir tavra ve sound’a sahip. Hiçbir şeyi iplemediklerine emin olsam da bu bir tür meydan okuma; bir şekilde “30 sene evvel formülü biz bulmuştuk ve şimdi buradayız.” demek.
“The Myth”, “Twice-Told Tales” ve “Turn Out The Light” gibi hızlı, grubun trademark’ı haline gelen kirli ve devasa gitar riff’lerine yaslanan şarkılar ilk dönemi hatırlatırken; “Causeway Grief” ya da “They Walk the Night” ise ikinci albümlerindeki psikedelik sesler içeren ‘bataklık heavy blues’unu hatırlatıyor.
Tam bu noktada, Kirk Windstein ve Pepper Keanen’ın yüksek gazlı ikonik riff formülünü işlettikleri, “Blood Oath”tan bahsetmek gerek. Sözlerinden de anlaşılacağı üzere memleketleri New Orleans’la ilişkili olam bu parçanın konserlerde nasıl bir marşa dönüşeceğini çok merak ediyorum.
DOWN tarihinin ilk düeti “Merciful Fate” habis atmosferinde King Diamond’ın tiz çığlıklarını, düşük akortlu gitar riff’leri ve Anselmo ile buluşturuyor. Diamond’ın eşi Livia Zita’nın da back vokal yaptığı parçada, özellikle gitar solosunun hemen öncesindeki Anselmo ve Diamond’ın kontrollü kaosu eşsiz bir an: “Time flies!”
Bu albümün akustik parçası ise “Karanlıklar Prensi”ne hem bir saygı duruşu hem de bir tür veda olan “Ozz.” Anselmo’nun, “Suicide Note Pt. 1”, “Where I’m Going”, “Jail”, “Southern Man” gibi şarkılardan ya da En Minor’dan bildiğimiz gibi akustik aranjelerde çok iyi kullandığı sesi bu parçada vokal range’inde de barındırdığı çeşitlilikle öne çıkıyor.
“Volume V”, neredeyse çocukluk arkadaşı olan bu beş müzisyenin, prodüksiyon da dahil olmak üzere samimiyetlerini gerçekten hissettiğiniz, grubun kendi mirasını hatırlatırken, bilerek ya da bilmeyerek meydan okuduğu, “19 sene geçti ama bakın buradayız ve hala en iyisini yapabiliyoruz.” dediği o albüm.
Bu yazı, her zaman olduğu gibi, ben bunu yazarken de tüm gece yanımda olan canım sarmanım Bebo’ya ithaf edilmiştir.

![Abkountry’nin Yürüdüğü Yol: “RAH” [İnceleme] rah-abkountry-yeni-album-yayinda-kayitdisico](https://kayitdisi.co/wp-content/uploads/2026/06/rah-abkountry-yeni-album-yayinda-kayitdisico-218x150.jpg)
![Mystic Festival 2026: Metal Müzik Kültürüne Açılan Bir Portal [İnceleme] mystic-festival-2026-metal-festivali-inceleme-banner-gdansk-kayitdisico](https://kayitdisi.co/wp-content/uploads/2026/06/mystic-festival-2026-metal-festivali-inceleme-banner-gdansk-kayitdisico-218x150.jpg)